Azaranica is a non-biased news aggregator on Hazaras. The main aim is to promote understanding and respect for cultural identities by highlighting the realities they face on daily basis...Hazaras have been the victim of active persecution and discrimination and one of the reasons among many has been the lack of information, awareness, and disinformation.

Friday, March 18, 2011

Why not Incentive for Peace in Daikundi?

Tuesday, 15 March 2011 20:47
Written by Wazhma Frogh





"It would be the luckiest days of the week, if we have our boiled potatoes, and each of us getting one of them" Amina, 9 year old living in Nilli, Centre of Daikundi.

I have been following Daikundi since 2008 after the deployment of Afghanistan's first female mayor in Nilli. Many of us in civil society and women groups struggled hard to get her required resources to prove her as the right choice, but we failed to receive tangible international support in the form of concrete projects.

I went to Daikundi for the first time in early March 2011. Though, the trip was for work purposes, the realities I witnessed there should be communicated to the society at large and especially to those who are engaged in the ‘community development' and ‘poverty reduction' projects in Afghanistan with millions of dollars.

While planning for the trip, I was advised to take food from Kabul since there are no markets in Nili, nor there are any stocks of food so in case the chopper doesn't come as planned, one should have some food to survive. Initially, I did not trust the advice, and questioned how thousands of Afghans living there survive on daily basis. The response from some of the ‘development practitioners' was very simple. Daikundi is basically a secure place and there is no insurgency and one of the two provinces in the country that does not have any PRTs (Provincial Reconstruction Teams). Therefore, it doesn't get aid as does its border province, Uruzgan for its insurgency and armed conflict ongoing.




After landing in Nilli, the mountain-locked district of Daikundi, I couldn't witness the presence of human beings around so thought maybe it's a very small community of around a hundred people. But as made my way through the snow and mud towards the city, saw small houses on peaks of the hills and spotted human heads around those houses. I don't know if it would be fair to call those mud shells as houses, made of four walls and covered by snow. According to the Provincial Governor's Office and its members of parliament, Daikundi has around 800,000 population.

They have no water, as the water level is too low and some people with better access use grenades to dig wells for water. It would be interesting to find out how those 'some' get grenades while there is'nt any obvious form of insurgency there. Daikundi is bordered by Uruzgan, and used to be a district of Uruzgan until it was delcared as a province recently.

People almost dream of electricity and a market of 5 shops for thousands of Nilli residents would be lucky if the shopkeepers can travel for days to get to a larger market in surrounding provinces for basic survival stuff.

While on my way to Department of Women's Affairs, saw small children around age of 4 or 5 stuck in the snow and mud while another child of 7 or 8 was pulling him/her out of the mud. This is the main road of the Nilli city, which is the centre. But it shouldn't be called a road, it's only a direction and if any adult can take themselves out of the mud , they should be awarded for courage and dedication- why to even think about small children?

Inside the Department of Women's Affairs, met a young girl around 9, crying so badly that couldn't help but to go to her and ask why. This was Amina, whose mother had passed away a couple of days before while delivering her 8th child. I asked Amina whether her mother died in the clinic. She suddenly stopped crying and stared as if I had asked her a puzzle. The elder girl who had accompanied Amina laughed out of sarcasm and didn't even respond. After asking a couple of other women, found out that there is a clinic but with almost no female staff, forget about female doctor- and they said in this mud and snow, a pregnant woman would anyway die on the way to clinic which takes around 8 hours from her village.

These are some of the very basic miseries, I won't even detail out the lack of access to education and other basic services as they become secondary to the dire need of struggling to remain alive in Daikundi.

The politics of international development aid in Afghanistan becomes clearer when one visits the most remote and most vulnerable communities of the country - aid for insurgency or insurgency for aid. What are the incentives for peace? While millions of dollars are poured into provinces plagued with violence and conflict, why don't provinces like Daikundi get attention to prove itself a real model for development and reducing poverty? And the Afghanistan Peace and Re-integration Programme with millions of dollars from foreign aid provides incentives of war to insurgents, is another certification of a policy that would eventually drive the young men from Daikundi to join insurgents and militants fighting in its surrounding provinces of Uruzgan, Ghazni, Zabul and Helmand.

"If the international aid is another parallel to counter-insurgency, then why to even name it international development aid", said a couple of young graduates who returned to Daikundi after completing their graduation at Kabul University. They said, "When we returned back, we used to encourage young boys and girls to study and get educated. But having been lost in poverty, we forget about education. It's only about a struggle to be able to remain alive each day, what happens tomorrow, we don't know".

Source,

http://www.tolonews.com/en/wazhma-frogh/2151

Wednesday, March 16, 2011

Afghans show solidarity with Japan: UNAMA

14 March 2011- Leaders and ordinary citizens throughout Afghanistan have stepped forward to pledge assistance and demonstrate their solidarity with the people of Japan. On Monday, the mayor of Kandahar pledged $50,000 to the government of Japan and in Bamyan and Dai Kundi residents and politicians organized vigils and issued statements to express their sympathy. On Friday northern Japan was rocked by a 9-magnitude earthquake that spawned a killer tsunami. Thousands of people are feared to be dead.


A group of Bamyan youth gathered Monday with a banner stating, “We are poor but are rich in our willingness to offer assistance to the people of Japan during your time of need.”

The Bamyan youth also announced their readiness to be called upon “for any possible help and support… as the government and people of Japan have contributed a lot in the reconstruction process of Afghanistan.”

“We ask the Government of Afghanistan to support and help the victims of the recent catastrophe (in Japan) based on its capacity," read their statement.

On Sunday Alhaj Qurban Ali Urozgani, the Governor of the Province of Dai Kundi, said “At this hour of grief and mourning in your country, I want to assure you that the thoughts and solidarity of Dai Kundi province officials and people will accompany the government and people of Japan.”

Source,

http://unama.unmissions.org/Default.aspx?ctl=Details&tabid=1741&mid=1882&ItemID=12667

Monday, March 14, 2011

Sympathy From Bamiyan to the People of Japan


Youth in Bamiyan took out a sympathy rally for the victims of Japan quake today in Bamiyan, Afghanistan. Many youth marched to the top hill in front of the destroyed Buddha statues and held banners with words of condolence and sympathy messages for the people of Japan and silence for the victims earthquake and tsunami.

Source,
http://hazaristantimes.wordpress.com/2011/03/14/sympathy-from-bamiyan-to-the-people-of-japan/

بوداهای بامیان؛ حفاظت یا بازسازی؟

بوداهای بامیان؛ حفاظت یا بازسازی؟
بیژن روحانی

پژوهشگر و حفاظتگر میراث فرهنگی


ده سال پس از تخریب مجسمه‌های بودا در بامیان، مقامات افغانستان و کارشناسان سازمان جهانی یونسکو بر سر راه‌های مختلف حفاظت، مرمت و یا بازسازی این یادگارهای باستانی با یکدیگر به تبادل نظر پرداخته‌اند.

پس از نابودی این آثار هزار و پانصد ساله به دست طالبان، تاکنون بحث‌های فراوانی در این خصوص درگرفته است. به تازگی پژوهشگرانی از دانشگاه فنی مونیخ در آلمان اعلام کرده بودند که بازسازی حداقل یکی از این دو مجسمه غول پیکر با استفاده از ترکیب سلیکون و قطعات باقی مانده از مجسمه اصلی امکان پذیر خواهد بود.

اما پذیرش این راه حل و یا راه‌حل‌های دیگر نیازمند توافق نظر جامعه افغانستان، مقامات آن کشور و همچنین کارشناسان جهانی است که هرکدام انتظارات خود را از چنین پروژه‌ بزرگی دارند. به جز دشواری‌های فنی، مسائل اقتصادی، اجتماعی و تفاوت‌دیدگاه‌های فلسفی نیز در خصوص چگونگی حفاظت و یا بازسازی این آثار مطرح است.

سازمان جهانی یونسکو به منظور تصمیم‌گیری در این مورد، در نشست‌هایی که با حضور کارشناسان مختلف و مقامات افغانستان در روزهای دوم تا چهارم ماه مارس در پاریس برگزار کرد، راه‌های مختلفی را برای حفاظت از این آثار تاریخی بررسی و در نهایت مجموعه‌ای از اقدامات را برای این محوطه باستانی پیشنهاد کرد.

در طول این نشست‌ها پیشنهادها‌ی متخصصان ایتالیایی، آلمانی و ژاپنی مورد بحث قرار گرفت. در جمع بندی نهایی سازمان یونسکو و مقامات کشور افغانستان به این نتیجه رسیدند که در حال حاضر بازسازی کامل هریک از مجسمه‌ها نمی‌تواند مورد توجه قرار بگیرد.

از جمله دلایل مهم این تصمیم می‌توان به میزان اطلاعات و مدارک علمی موجود که برای چنین عملیاتی فعلا ناکافی هستند، اشاره کرد. در ضمن از میان رفتن بخش عمده‌ای از مصالح و قطعات اصلی مجسمه‌ها نیز یکی از دلایل مهم این تصمیم گیری است. همچنین برآورد‌های دقیق‌تری از هزینه‌های چنین عملیات پیچیده‌ای مورد نیاز است.

از سوی دیگر تصمیم گرفته شد که محل فرورفتگی غربی(رواق) که مکان مجسمه ٥٣ متری بوده است، پس از استحکام بخشی‌های لازم خالی رها شود تا همواره یادآور خشونت و تخریبی باشد که در این مکان فرهنگی اتفاق افتاده است. اما در همین حال قرار شد مطالعات امکان سنجی در خصوص مجسمه ٣٨ متری که در بخش شرقی مجموعه قرار دارد انجام پذیرد تا مشخص شود آیا می‌توان بخش‌هایی از آن را با استفاده از قطعات باقی مانده در سال‌های آینده دوباره به یکدیگر متصل کرد یا خیر.

یونسکو همچنین بر ضرورت ساختن موزه‌ای مرکزی در شهر بامیان و همچنین یک موزه‌ی کوچکتر در کنار بقایای مجسمه‌ها تاکید کرده است تا به این ترتیب امکانی برای نمایش و حفاظت آثاری که از دره باستانی بامیان به دست می‌آیند فراهم شود. همچنین بر ضرورت ادامه فعالیت‌های حفاظتی در سرتاسر دره بامیان به منظور حفاظت از چشم‌انداز فرهنگی آن تاکید شده است.

فرانسوی‌ها ترجیح دادند ویرانه‌ها، ساختمان‌ها و کلیسای سوخته‌ شهر کوچک «اورادور سور گلان» را که توسط آلمان‌ها به طور کامل ویران شده بود به عنوان یادبودی از آن کشتار دسته جمعی در همان حالت ویرانه حفظ کنند. اما از سوی دیگر لهستانی‌ها مرکز تاریخی شهر ورشو را به عنوان بخشی از هویت ملی خود پس از جنگ جهانی دوم بازسازی کردند.
به نظر می‌رسد در حال حاضر سازمان یونسکو و کارشناسان جهانی بر سر یک راه حل میانه به توافق رسیده‌اند که ضمن تاکید بر حفاظت از جای خالی یکی از مجسمه‌ها، امکان بازسازی بخشی از یکی دیگر از آنها را در آینده منتفی نمی‌داند.

حفظ اصالت

مساله حفاظت، مرمت و یا بازسازی آثار تاریخی و فرهنگی تخریب شده در جنگ‌ها، همواره با دشواری‌ها و بحث‌های فراوانی رو به رو بوده و در کشورهای مختلف پاسخ‌های گوناگونی برای آن اندیشیده شده است.

یکی از مهمترین و پیچیده‌ترین بحث‌ها در این زمینه بحث حفظ اصالت یک اثر تاریخی در جریان مرمت یا حفاظت است. به طور عمده از سده‌ نوزدهم گفتگوهای انتقادی فراوانی میان صاحبنظران بر سر این مفهوم در جریان بوده است.

بسیاری از نظریه‌پردازان بر این اعتقاد بوده و هستند که بازسازی کامل یک اثر از میان رفته، به خصوص زمانی که قطعات و مواد و مصالح آن نیز نابود شده‌اند، می‌تواند به مخدوش شدن اصالت مادی اثر بینجامد.

در خصوص جنبه‌های مختلف حفظ اصالت یک اثر تاریخی و هنری متفکران مختلفی از جاکومو بونی باستان شناس ایتالیایی و آلویس ریگل مورخ هنر و فیلسوف اتریشی گرفته تا والتر بنیامین فیلسوف آلمانی و چزاره براندی منتقد هنر و حفاظت‌گر ایتالیایی و بسیاری دیگر تاکنون نظریات خود را مطرح کرده‌اند.

اما مفهوم اصالت که در ابتدا بر شالوده نظریه‌های حفظ اصالت مادی اثر رشد یافته بود، در اواخر سده‌ بیستم دچار تغییرات مهمی شد و تفسیرهای جدیدتری را از فرهنگ‌های دیگر، به خصوص فرهنگ‌های شرقی، به خود پذیرفت. این تغییرات در«سند جهانی نارا در خصوص اصالت» مصوب ١٩٩٤، به خوبی منعکس شده است.

این سند مفهوم اصالت را توسعه بیشتری بخشیده و بر نسبی بودن آن در فرهنگ‌های مختلف تاکید کرده و همچنین بر اهمیت مواردی همچون سنت، کارکرد و ارزش‌های ناملموس و غیر مادی نیز تاکید می‌کند تا به این ترتیب بتواند دیدگاه فرهنگ‌های دیگر را نیز در این زمینه شامل شود.

شیوه برخورد در کشورهای دیگر


حفاظت از آثار تخریب شده در جنگ و یا بازسازی آنها یکی از بحث‌های مهم پس از جنگ جهانی دوم و همچنین دهه‌های اخیر بوده است. در کشورهای مختلف متناسب با نیازهای جامعه و شرایط اقتصادی، فرهنگی و تاریخی نحوه برخورد با آثار ویران شده و یا آسیب دیده متفاوت و پاسخ‌ها شامل طیف گسترده‌ای از دیدگاه‌ها بوده است، دیدگاه‌هایی که بین حفظ ویرانه‌ها به عنوان یادگار جنگ یا بازسازی کامل آنها در نوسان بوده است.

به عنوان مثال فرانسوی‌ها ترجیح دادند ویرانه‌ها، ساختمان‌ها و کلیسای سوخته‌ شهر کوچک «اورادور سور گلان» را که توسط آلمان‌ها به طور کامل ویران شده بود به عنوان یادبودی از آن کشتار دسته جمعی در همان حالت ویرانه حفظ کنند.

اما از سوی دیگر لهستانی‌ها مرکز تاریخی شهر ورشو را به عنوان بخشی از هویت ملی خود پس از جنگ جهانی دوم بازسازی کردند. این بازسازی مبتنی بر مدارک دقیق علمی و فنی بود که از پیش از جنگ از شهر و مراکز تاریخی آن برجای مانده بود.

در مثالی دیگر، بریتانیایی‌ها کلیسای جامع شهر کاونتری را به صورت نیمه ویران به عنوان یادگاری از زخم‌های جنگ جهانی دوم نگاه داشتند و در کنار آن کلیسای جدیدی ساختند، اما آلمانی‌ها کلیسای ویران شده‌ی شهر درسدن را بازسازی کردند.

در دهه‌های اخیر و پس از جنگ‌ها و حملات خرابکارانه متعدد در گوشه و کنار جهان، باز هم حفاظت و یا بازسازی آثار آسیب دیده موضوع بحث‌های مخالف و موافق بوده است. از نمونه‌های بازسازی‌های پس از جنگ می‌توان به مرمت پل موستار در بوسنی و هرزگوین اشاره کرد.

همچنین پس از انفجار معبد «دندان مقدس بودا» در سریلانکا در سال‌١٩٩٨ توسط گروه ببرهای تامیل، بازسازی کامل معبد در دستور کار قرار گرفت. توجیه این امر با توجه به باورهای فرهنگ بودایی و همچنین خواست ملی انجام شد.

میراث پس از جنگ در افغانستان

اما همیشه به جز بحث‌های پیچیده نظری، مسائل مهم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز در چگونگی مواجهه با آثار آسیب دیده در جنگ دخیل هستند. اینک در خصوص افغانستان نیز چنین تجربه دشواری در حال تکرار است. در جریان جنگ‌ها و ناآرامی‌های خونبار در افغانستان که از دهه هفتاد میلادی آغاز شد بخش زیادی از میراث فرهنگی این کشور آسیب دید.

بخشی از این آسیب، همانند انفجار بوداهای بامیان و تخریب صدها اثر فرهنگی و تاریخی دیگر، به طور مستقیم و بخش دیگر در اثر عوارض جانبی جنگ بوده است. بر اثر سال‌های طولانی جنگ بسیاری از فعالیت‌های مرتبط با میراث فرهنگی از جمله فعالیت‌های باستان‌شناسی، شناسایی و معرفی آثار تاریخی و همچنین عملیات حفاظت و مرمت آنها دچار وقفه‌های طولانی شد. از سوی دیگر به دلیل وجود ناامنی، افغانستان گردشگران خود را از دست داده است.

اکنون افغانستان با تصمیم‌گیری‌های بسیار دشواری رو به روست. از یک طرف برخی از مقامات افغان بر بازسازی بوداهای بامیان به عنوان نمونه‌های منحصر به فرد هنری تاکید دارند. امید آنها به این است که با بازسازی این مجسمه‌های ویران شده، گردشگران و علاقه مندان از سراسر دنیا برای بازدید آنها به افغانستان روانه شوند.

اما از سوی دیگر هستند کسانی که تاکید می‌کنند گستردگی میراث فرهنگی در این کشور کهن، یک توجه همه جانبه را می‌طلبد و در حالی که هنوز بسیاری از شهرهای تاریخی و ساختمان‌ها و آثار با ارزش فرهنگی در این کشور نیازمند بودجه و توجه ملی و جهانی است، تا چه حد می‌توان روی یک پروژه خاص متمرکز شد.

تصمیم اخیر سازمان یونسکو مبنی بر بازسازی نکردن کامل مجسمه‌ها نشان داد که همچنان بحث‌های نظری و فنی در مورد حفظ اصالت آثار دارای اهمیت بنیادین است. اما از سوی دیگر در تصمیم گیری نهایی قرار شد تا راه برای امکان سنجی در خصوص بازسازی بخش‌هایی از یکی از مجسمه‌ها در آینده باز باشد تا شاید در سال‌های پیش رو بتوان راه حلی برای آن یافت.
بوداهای بامیان به دلایل متعددی در کانون توجه جهانی قرار دارند. یک به دلیل ارزش ذاتی آنها به عنوان یادگار‌های بسیار ارزشمند و بی‌همتایی از هنر بودایی در این منطقه و دوم به دلیل نوع تخریب عمدی آنها توسط طالبان.

سازمان یونسکو از سال ٢٠٠٣ چشم انداز فرهنگی و بقایای باستانی در دره‌ی بامیان را در فهرست آثار میراث جهانی در معرض خطر ثبت کرده است و از آن زمان برنامه‌های حفاظتی مختلفی را در سه مرحله به اجرا در آورده است.

در درجه اول تمرکز این سازمان بر حفاظت از بقایای این آثار پس از تخریب عمدی توسط طالبان و همچنین پاکسازی محوطه از مین‌های زمینی بوده است. به اعتقاد کارشناسان سازمان جهانی یونسکو با ادامه روند حفاظتی فعلی امکان خارج شدن این آثار از فهرست میراث در خطر تا سال ٢٠١٣ فراهم می‌شود.

تصمیم اخیر سازمان یونسکو مبنی بر بازسازی نکردن کامل مجسمه‌ها نشان داد که همچنان بحث‌های نظری و فنی در مورد حفظ اصالت آثار دارای اهمیت بنیادین است. اما از سوی دیگر در تصمیم گیری نهایی قرار شد تا راه برای امکان سنجی در خصوص بازسازی بخش‌هایی از یکی از مجسمه‌ها در آینده باز باشد تا شاید در سال‌های پیش رو بتوان راه حلی برای آن یافت.

اما مهمتر از همه تاکید بر ساختن موزه و همچنین توسعه برنامه‌های جامع حفاظت از میراث فرهنگی در این منطقه است. با عملی شدن چنین خواست‌هایی می‌توان امیدوار بود که از دل ویرانه‌های بامیان فرصت‌های جدیدی برای جامعه افغانستان جهت توسعه و حفاظت پایدار از آثار تاریخی خود فراهم ‌شود.

Sunday, March 13, 2011

Women's Day in Dai Kundi Province

Afghan Buddha province hopes to attract skiers

By Mustafa Kazemi (AFP) – 9 hours ago


People ski on the mountains in Bamiyan province, Afghanistan

A 1.2 million dollar project was set up to encourage skiing in the mountains in Bamiyan province, Afghanistan

Taliban activity in Bamiyan is extremely rare because the area is largely populated by the Hazara ethnic group




BAMIYAN, Afghanistan — Best known for its historic Buddha statues blown up by the Taliban 10 years ago, the Afghan province of Bamiyan has a fresh attraction which it hopes will draw in tourists -- skiing.

Travelling to the slopes in Bamiyan is a risky business due to the security situation in the war-torn country, although the central Afghan province itself, around 130 kilometres (80 miles) west of Kabul, is relatively safe.

While it is short on apres-ski and lifts, organisers are hopeful that adventurous travellers could have their interest piqued by Bamiyan's dramatic beauty and the promise of wild, ungroomed runs.

Afghans are also taking an interest in the sport, including a handful of women from the more liberal Kabul, despite conservative social codes in the country under which many still wear the burqa in public.

"In Europe and the US, more and more people want to go back to country skiing, wilder, without tens of people on the same piste," said Henry Charles, a 31-year-old British security worker who regularly skis in Bamiyan.

"That is a trend, and Bamiyan is all about that... you get your own line in fresh powder snow, that's great. We're at 2,500 metres (8,200 feet) so the snow stays very well, like sugar, for several days."

The 1.2 million dollar project to encourage skiing in the area was launched in 2008 by the Aga Khan Foundation (AKF) with the help of NZAID, the New Zealand government's international aid agency.

It is backed by local officials who hope that skiing and tourism more generally can boost the economy of the poor agricultural region, where world culture body UNESCO said last week it wants to set up several museums to house the remains of Bamiyan's Buddha statues.

The three summits of Koh-e-Baba, Bamiyan's ski area, face the cliff where the massive Buddhas were blown up by the Taliban 10 years ago this month.

Before the Soviet invasion and subsequent wars in Afghanistan, Bamiyan welcomed around 65,000 tourists a year, of which some 10,000 were from Japan and came to see the Buddhas.

Last year, the figure stood at just over 3,300, of which just 805 were foreigners, mainly those already working in Afghanistan. The AKF says the figures are gradually increasing.

Taliban activity in Bamiyan is extremely rare because the area is largely populated by the Hazara ethnic group, their historic foes.

But there are other problems with attracting tourists to Bamiyan. One is that getting there is tough, and local officials say government promises of help to improve the situation have not been delivered on.

The two main roads from Kabul carry the risk of mines and hijackings by insurgents looking for cash, making flying the safest option.

However, at this stage no commercial airlines operate between Kabul and Bamiyan so most people travelling to the province rely on United Nations flights or those operated by Western embassies.

"The government promised us a couple of choppers but we haven't seen them yet," said Bamiyan's vice governor Haji Qasim Kazemi.

Accommodation in the town is also primitive -- none of its 18 hotels has round-the-clock electricity and hot water.

In addition, no one really knows what the security situation in Bamiyan will look like in a few years, after international combat troops are due to withdraw from Afghanistan in 2014.

Western sources suggest Bamiyan could be among the first wave of provinces in Afghanistan where responsibility for security will pass from international to Afghan forces from July.

Said Shah, a local teenager who has taken up skiing in recent years, highlighted fears that security could deteriorate, destroying Bamiyan's hopes of becoming a tourist destination again.

"If the foreigners continue their cooperation, we could be a ski station here one day. But peace is the first thing to achieve," he said.

Source,
http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5jLZcoaAwXwqGgLqHS2S4L8l2_qdQ?docId=CNG.bd57fdfbae452af0d2b556455b5b59ec.171